بگذار بوسه بوسه بمیرم

بگذار بوسه بوسه بمیرم

       گونه هایی را که با گندمزاران

                       سرود می خوانند

وچشمهایی را که میگویند:

                               سیاه وسپید برابرند.

 

بگذار شعله شعله کبود شوم

        نه به سرخاب صورتک این پتیارگان

            که به خون خند اناری که تو درمشت داری

                  -  وقتی جل پاره ی جهازت

                                  بر دوش شکسته ی مردان فراز می آید-

 

نه!

نخواه از آفتاب بگویم

       وخورشیدی که گدازه های ظلمت

                               درچشمانش قل میزند

بگذار دهانم

       مقبره ی خاموش ستارگانی باشد

                              که بامدادشان به تیغ خورشید گردن زدند!

 

آه نازنین!

       باید که در هوای رهایی هم آوا شویم

           وقتی زنجیر پای تو

                    با مهره های گردن من

                                               پرچ می شود!

آه مشترک

گر بلورغرورتلخت را، بتوانم کمی ترک بدهم

می توانم که از شکوه و طرب، تکیه برشانه ملک بدهم 

میتوانم درانتظارتوباز، بنشینم درایستگاه قطار

دل خود را برای بارهزار، بتوانم اگر کلک بدهم 

تا به کی در کلاس اول عشق، پنجمین سال را کنم تکرار

روی یک پا بایستم آن گاه، پا به چوب تر فلک بدهم 

نازنین! بره های ناز تو را! تا به کی سوی دشتها بکشم

تب عشق تو را لب چشمه، به لب خشک نی لبک بدهم 

بوسه بر کوزه ی سفالی تو، گونه بر دار قالی ات بنهم

جای مرهم به زخم خون پاشم، از نمکدان تو نمک بدهم 

مهربان! تا به کی نباشی ومن، روز وشب را به نام شعروغزل

طفل احساس بی پناهم را ،به هوای تو قلقلک بدهم 

بس  که از کوهسار خاطره ات، برسر من بهانه می ریزد

خوانده شیطان به گوش من تا دل، به دلی مهربان ترک بدهم 

آه خواهد رسید روزی که، زیر باران عصرپاییزی

بوسه بوسه ـ به روی زانوی خود ـ به توهم باده نم نمک بدهم

                       ¤            ¤              ¤ 

خنده ای وسلامی و پس از آن ، خوب هستید و... خنده ای دیگر

کاش این بی تو خنده ها را من ، به یکی آه مشترک بدهم